Imponiralo mi je
tvoje odijevanje fraza
u ledeni grimiz.
Tada bih izmorena
od posvemašnih opijuma
u nadmoćnim kavezima
izgorjelih usana,
gorko ispila
kalež saveza.
Ti nisi doživio
ispunjenje katarze,
miris okupanih periferija
ponad grada,
safirne mjesečeve mijene
što ih načiniše-
tragovi trepavica
posrebrenih težnji
krhkog bića.
Sada,
stavljam zarez
na podatnost neostvarivosti,
koja me među
lišćem ocvalog poraza
neprestano nadjačavajući
krik otet iz dubina;
uzalud podsjeća
na glas baršuna.
Lorena Vojtić
